Download 03_miss_lucifers_love.wma

ik plemp hier even iets om een linkje te hebben naar het andere blog. Djeez wat omslachtig. MAAR GOED.

Download 08_resupply.mp3

Ben voor de gein overgestapt naar wordpress, dus lezertjes, als jullie me alle drie willen blijven volgen dan moet je maar eens gaan kijken op http://frietjemet.wordpress.com

Ik ben niet zo’n taartfan. Maar er is xe9xe9n uitzondering:

Chocoladetaart van Elise!

Het lekkerste meest goddelijke wat er bestaat. Ze maakt ‘m zelf. Heel af en toe, alleen voor speciale gelegenheden. En morgen zou ik naar haar toe gaan en ze zou DE taart vanavond gaan maken. Maar het gaat niet door. Helaas.

Boehoehoehoe, snik.

Sms conversatie:

Ik: Zullen we gaan trouwen? Met elkaar bedoel ik

Ik: OK. Ik maak er een meerkeuze vraag van. A ja. B nee. Sms A naar 06-30509915

Ze stuurde een A terug. Moet ik nu B zeggen?

Afgelopen zaterdag in ‘t Fuske (Millingen a/d Rijn) speelde Huphter.

Hupther is een band uit het achterhoekse Doetinchem en derhalve uitermate geschikt voor stevige rampstamp muziek in een zaal vol bierdrinkende mensen die allemaal zwarte kleding dragen.

Ze spelen alleen covers. Maar wel de betere nummers uit het genre. Veel "Oh ja" muziek en natuurlijk de klassiekers uit de historie van de rockmuziek. Een mooie opstelling zonder poeha (Zanger, twee gitaren, een bas, drumstel zonder dubbel-bass-geweld) en een uitgekiende tactiek, zorgden ervoor dat de individuele klasse van de spelers er goed uitsprong. Goeie set.

Voor de zanger niets dan respect. Hij hing de hele tijd voorover aan de microfoon en keek heel erg moeilijk. Toch is hij de hele avond doorgegaan, ondanks de heel erg pijnlijke hernia die hem ongetwijfeld al weken teistert.

Think back to a happy time, Richard, a really, really happy time in your life. Go back as far as it takes, to a time when you felt so light you thought you might float.

Do you remember it? The carefree feeling? The acceptance of the moment, of yourself, of life? Feeling unfettered by thoughts of the future, and oblivious to the past?

Feel it a little longer…

There. Very nice.

Yours,
    The Universe

Richard, the only difference between joyful moments, and others, is you. 

Almere x96 door uw verslaggever ter plaatse

Gisteren werd de wedstrijd der wedstrijden gespeeld. Na wederzijdse uitdagingen en provocaties werd 1 oktober geprikt als datum waarop de top van het Nederlandse zaalvoetbal elkaar zou treffen om voor eens en voor altijd uit te maken wie de beste is. CTB Almere tegen CTB Ede.

Het begin van de wedstrijd verliep rustig. De ploegen waren elkaar duidelijk aan het aftasten. Almere liet Ede rustig aanvallen waardoor de Edese aanvalsstrategie als een open boek in Almeerder handen viel. Na 7 minuten stond Ede dan ook met 1-4 voor.

Almere bleef daarna lange tijd de wedstrijd controleren, gesteund door het idee van Ede dat ze het wel even rustig aan konden doen. Deze val van Almere bleek effectief. Sterspeler Musi van Almere nam het initiatief door lange tijd balvast te zijn en op beslissende momenten de bal te verliezen waardoor zijn teamgenoten de gelegenheid kregen om te scoren. Na een lange doelpuntloze periode werd het in no time 5-4 in het voordeel van Almere.

Almere besloot daarna te temporiseren. Zoals vaker het geval is met mondiale topteams werden overmoed, onderschatting van de tegenstander en een te goed vertrouwen in eigen kunnen ze een beetje teveel. Ede toonde veerkracht en wist de achterstand om te buigen in een voorsprong. Op pure wilskracht, gevoed door teamspirit en keihard werken wisten ze een marginale voorspong van 5-12 te bereiken.

De ervaring van Almere in dit soort topwedstrijden bleek al snel. Zonder blikken of blozen werd keeper Guido van der Vlist vervangen door de voornamelijk goed op het middenveld aanwezige Danny Haages. Guido positioneerde zich op een totaal onverwachte plek op het veld (op de reservebank). In alle verwarring die daardoor bij Ede ontstond belandde de bal bij Mohamed El M. Vanaf eigen helft scoorde hij met een zeer welgemikte technischs briljante lange-afstands lob de mooiste toevalstreffer aller tijden. 6-12.

Terwijl heel Almere, terecht, staand bleef applaudiseren en Mohamedx92s schouder kloppen, maakten de opportunistische tegenstanders uit Ede schaamteloos gebruik van het moment om er nog een paar in te poffen. 6-14

Toen moest ik even plassen. Ik kwam terug en het was 7-14.

Danny keepte fantastisch maar kon helaas niet voorkomen dat er nog wat tegendoelpunten vielen. Ook door het met blessures uitvallen van een aantal belangrijke spelers die normaal het verschil kunnen maken, kwam Ede in de gelegenheid om een voorsprong van 7-20 te behalen.

Almere herpakte zich in de laatste fase. De slijtageslag was compleet en ultiem. Exe9n voor xe9xe9n moesten de teams het toestaan dat vermoeide of geblesseerde spelers het veld verlieten. Juist in die fase dat alleen de bikkels overbleven wist Almere nog 3x te scoren. Ede niet xe9xe9n keer.

De uiteindelijke 10-20 nederlaag van Almere kan dan ook worden beschouwd als een mentale overwinning. Ik heb zelden zox92n spannende en enerverende wedstrijd mogen aanschouwen. U had erbij moeten zijn.

Omdat er gisteren geen treinen tussen ‘s Hertogenbosch en Tilburg reden, werden er bussen ingezet door de NS. Zowel heen als terug was ik genoodzaakt van dat alternatief gebruik te maken.

Wat je dan ziet is een meute die zich door een poortje probeert te wurmen. Op gepaste afstand keek ik toe. De meute werd kleiner en ik nam me voor om uiteindelijk ook maar eens richting bussen te gaan. Alleen was er inmiddels alweer een treinlading mensen gelost, zodat de meute weer zo groot werd als even daarvoor.

Er zat niets anders op dan me in het strijdgewoel te mengen.

Mijn voordeel was dat ik slechts 1 tas bij me had. Ik was flexibeler en sneller dan de collega-slachtoffers op krukken, met rollators of met ernorme koffers op wieltjes. Met een beetje duwen en trekken stond ik binnen vijf minuten vooraan.

Een bus kwam aan en gecontroleerd werden er wat mensen doorgelaten. Ook toen had ik het bagagevoordeel. Ik kon een zitplaats bemachtigen.

De terugweg is een ander verhaal. Geen gecontroleerde doorgang maar totale oorlog en chaos voor iedere geopende busdeur die je tegenkwam. Ook toen lukte het me weer om in een bus te belanden. Dit keer moest ik staan. Haringen in een ton tafereeltje. En stinkende mensen. Zeker een half uur geen kant op kunnen. Ook al ademde ik door m’n mond, ik had de geur al gesnoven en het idee dat ik dat in mijn longen toeliet zorgde ervoor dat ik het liefst was gestopt met ademhalen.

Maar goed. Ik heb het overleefd.

I wonder why I stay
When everybody’s gone away

There’s always something there

That keeps me hanging on.